Sosyolojik Bakış - Murat Tali
  • Ana Sayfa
  • Benlik
  • Davranış
  • Duygular
  • İlişkiler
  • İletişim
No Result
Tüm Sonuçları Görüntüle
Sosyolojik Bakış - Murat Tali
  • Ana Sayfa
  • Benlik
  • Davranış
  • Duygular
  • İlişkiler
  • İletişim
No Result
Tüm Sonuçları Görüntüle
Sosyolojik Bakış - Murat Tali

Geçmişi Değiştirmek Mümkün mü?

05/22/2018
in Duyguların Sosyolojisi
0
0
Geçmişi Değiştirmek Mümkün mü? EFT

Tüm zamanların ortak dil kalıbı, geçmişi değiştiremez ve geleceği de tahmin edemezsiniz. Geçmişin değiştirileceğini ve yeniden şekillendirilebileceğini deneyimleyen biri olarak kısaca EFT’den bahsetmek istiyorum.

Geçmişi Değiştirmek Mümkün mü? EFT

İnsanların geçmiş diye bahsettikleri yaşadıkları olaylar değil o olaylar esnasında açığa çıkan korku ve duygulardır aslında. Duygu yüklenmiş her olay bir geçmiş deneyimi ve yaşantıyı ifade eder. Çok mutlu olduğumuz bir olayı değiştirmeyi pek düşünmeyiz yani o ana gidip onu silip ortadan kaldırayım, nedir o mutluluk görüntüsü öyle çok sıkıcı görünüyor diyene pek rastlamadım. Fakat tüm negatif ve olumsuz duygular açığa çıkartan olayları silmek isteyen insan sayısı da azımsanmayacak kadar fazla

Benzer yazılar

Duygularını kaybeden bir coğrafyanın hikâyesi

Dört temel duygunun esaretindeki İnsan

Kendini sabote etmek: Mutluluktan değil, değişimden korkmak

Kırılmanın mimarisi: Ruhun kendi kıyısına varma yolculuğu

Nedir Geçmiş?
Doğduğumuz andan, şu yaşımıza gelene kadar geçen süreçte yaşadığımız tüm olayların bizde yer etmiş olduğu duygular ve olaylar silsilesine biz geçmiş diyoruz. Bu geçmiş tanımı kendi bireysel tarihimizi oluşturmakta ve içinde yüzlerce mutlu anı ve travmayı barındırıyor. Yaşanmışlıklarımızın ortaya çıkardığı ve kimliğimize kazınan bütün bu travmatik ruh halleri bize geçmişten özgürleşmeyi ve kurtulmayı bir gereklilik olarak dayatıyor.

Nedir EFT?
EFT kısaca duygusal özgürleşme tekniği olarak geçiyor. Özünde, geçmişimizde yaşadığımız ve bizi etkisi altına alan, olay ve duyguları belirli akupunktur noktalarına vuruşlar yaparak temizlemeyi sağlıyor.

Geçmişi Değiştirmek Mümkün mü? EFT

Nasıl Temizleniyor?
Bizi yoran ve üzen duyguların tamamı yaşadığımız olaylardan geliyor. Örneğin, köpekleri çok seven ve 15 yaşına kadar köpeklerle içli dışlı olan birisi, uğradığı bir saldırı sonrasında köpeklerden korkmaya başlıyor, yaş ilerledikçe köpeklerle ilgili deneyimleri arttıkça bu korku fobi haline dönüşüyor ve günün birinde sokaktaki köpekleri gördüğü anda yolunu değiştirmeye başlıyor. Bu örnek uzatılabilir fakat kişiyle konuştuğunuzda sanki hayatının bütün dönemi bu korkuyla inşa edilmiş gibi anlatıyor. Köpek korkusu belirgin bir korku için örneklendirildi, örnekleri çoğaltmamız mümkün. Örneğin;

– Babasının ders çalıştırdığı bir çocuk sorulan bir soruya doğru yanıt vermeyince babası tarafından azarlanıp, beceriksizlikle suçlanması sonrasında kendisini beceriksiz ve işe yaramaz görmesi

– Yaşadığı ikili ilişkilerde karşı tarafın kendisine çirkin demesiyle birlikte ömrü boyunca kendini çirkin sanması

– Öğretmeninin A kişisi ne kadar başarılı sen neden yapamıyorsun demesi sonrasında özgüven sorunu yaşayıp, sürekli olarak çevresindeki kişilerle kendisini eşleştirip, yetersizlik hissetmesi

– Normalde yüzmeyi bilen fakat yaşadığı bir olay ile boğulma tehlikesi atlatan birinin sonraki tüm yaşamı boyunca yüzmekten korkması ve denize girememesi

Tüm bu olaylar ve yarattığı travmatik sonuçlar çoğaltılabilir. Geçmişimize kazınan ve çoğaltılabilecek yüzlerce örneği geriye dönüp ortadan kaldırmak en büyük hayalimiz olmakta. Tabi bu travamaların içine yanlış olduğuna inandığımız seçimlerimiz, ebeveynlerimizin davranışları, çalışma hayatında maruz kaldığımız haksızlıklar da eklenebilir.

Geçmişi Değiştirmek Mümkün mü? EFTEvet…
Bütün bunlar, bizim sosyal yaşantımızda her an karşı karşıya kaldığımız ve gelecekte de bu tarz davranışlara maruz kalacağımız gerçeklikler. Peki bütün bu negatif ve olumsuz duygu doğuran olayların bizdeki izlerini temizleyebilir miyiz? Yani geçmişimizi silebilir ve temizleyebilir miyiz? EFT ile bu mümkün…

EFT’nin yaşadığımız olaylar sonrasında bizde açığa çıkan duyguları temizleyen bir araç olduğundan bahsetmiştik. EFT çalışmaları esnasında, yapılan vuruşlar ve tekrarlanan duygular bizde yer etmiş olan acı ve duygu yoğunluğu yüksek olayları olduğu gibi bırakıp ona yüklemiş olduğumuz anlamları ortadan kaldırarak bizi özgürleştiriyor. Yılların yorgunluğunu ya da korkusunu hatta öfkesini ve kinini tek bir seferde üzerinizden atıp kalktığınızda yaşadığınız onca sıkıntının ya da acının ne kadar gereksiz olduğunu görmek insanları şaşkına çeviriyor. Bunun için miydi çektiğim tüm acı? Bundan mı kaynaklanıyordu onca sıkıntı ve dert? Bunun için mi yıllarca sevmekten alıkoydum kendimi? Diyerek özgürlüğün tadını çıkartmaya başlıyor.

Peki EFT hangi sorunların çözümünde kullanılıyor

Bağımlılıklar, Alerjiler, Öfke, Yoğun endişe kaygı, Panik atak, Saplantılar, Bunalımlar (depresyon), Keder, üzüntü, Kendine güven, Korkular, Yersiz korkular (fobiler), Matem tutma, Suçluluk duygusu, Uyku sorunları, Kötü anılar, Kabuslar, Ağrılar, Performans sorunları (Spor, topluluk önünde konuşma, sınav stresi), Travma sonrası stres, Cinsel taciz ve diğer cinsel sorunlar ile tüm Negatif İnançlar ve daha fazlası…

Konumuz geçmişi değiştirmek mümkün müydü? Cevabı ise evet, EFT ile mümkün… Daha fazlası ve detaylar için… EFT Nedir?

Benzer yazılar

Duygularını kaybeden bir coğrafyanın hikâyesi

Duygularını kaybeden bir coğrafyanın hikâyesi

Onlarca yıl boyunca aşk şarkıları, hüzün türküleri ve kavuşma masallarıyla büyümüş bir toplumun insanları, bugün kendi duygularına bu kadar yabancı...

Dört temel duygunun esaretindeki İnsan

Dört temel duygunun esaretindeki İnsan

Belki de insanı yönetmenin en kolay yolu, onu dışarıdan yönetmeye çalışmak değildir. İçindeki bazı düğmelere dokunmaktır. Çünkü insanın en büyük...

Please login to join discussion

Sosyolojik Bakış

Sosyolojik Bakış - Murat Tali

Kimlik, benlik, aidiyet.

İnsanın kendisiyle karşılaşması.

İnsan, toplum ve ilişkiler üzerine; gözlemleyen, sorgulayan, anlamaya çalışan özgün bir bakış.

Son Yazılar

Duygularını kaybeden bir coğrafyanın hikâyesi

Duygularını kaybeden bir coğrafyanın hikâyesi

Zihin Sıçramaları

Zihin Sıçramaları

Sen gidince eksilen kimdi?

Sen gidince eksilen kimdi?

Tebrikler! Çok güzel oynadınız. Sabah işe geldiniz. Koridorda, asansörde, kahve makinesinin önünde, toplantı odasının kapısında birbirinizle karşılaştınız. Gülümsediniz. “Günaydın.” dediniz. Hal hatır sordunuz. Birbirinizin gözlerinin içine baktınız. Ve sonra herkes kendi masasına döndüğünde oyun başladı. “Bunun ne başarısı var ki?” “Zaten müdürün gözüne girmek için yapıyor.” “Terfi almış da ne olmuş? O pozisyonun altını dolduramaz.” “Patronun yanında başka, bizim yanımızda başka konuşuyor.” “Sunumu da berbattı aslında.” “Satışı ben getirmiş olsaydım kim bilir neler söylerlerdi.” Bunlar söylendi. Hem de çoğu zaman aynı insanlar tarafından. Sonra o kişi odaya girdi. Bir anda yüzler değişti. “Ah canım, ne güzel olmuşsun!” “Duydum, terfi etmişsin. Gerçekten çok sevindim. Hak ettin.” “Projeyi de harika teslim etmişsin. Tebrik ederim.” “Büyük satışmış gerçekten. Helal olsun.” Ve o meşhur gülümseme... Dudakların kenarında beliren, gözlere ulaşmayan, yüz kaslarının zoraki bir hareketinden ibaret o kurumsal tebessüm. İşte o anda insanın karşısında bir çalışan değil, bir oyuncu vardır. Ve karşımızdaki insan da bunun farkındadır. Çünkü o da aynı oyunun içindedir. Kurumsal hayatın bize öğrettiği en başarılı becerilerden biri belki de işimizi yapmak değildir. Rol yapmaktır. Kızgınken sakin görünmek. Kıskanırken tebrik etmek. Nefret ederken gülümsemek. Güvenmezken güveniyormuş gibi davranmak. Başarısını küçümsediğin insanın başarısını alkışlamak. Arkadan yerden yere vurduğun yöneticinin odasına girip “Sizin liderliğiniz gerçekten çok değerli” demek. Ve bütün bunları o kadar ustaca yapmak ki, bir süre sonra insan kendi yüzünün hangisi olduğunu bile unutmak. İşin en acıklı tarafı da burada başlıyor. Çünkü bir süre sonra artık yalnızca başkalarına yalan söylemiyorsunuz. Kendinize de yalan söylemeye başlıyorsunuz. Bir yöneticinin odasına giriyorsunuz. Az önce koridorda onun için “Bu adam bu şirketi batırır” diyordunuz. Şimdi karşınızda oturuyor. Sesiniz değişiyor. Sırtınız biraz daha dikleşiyor. Cümleleriniz daha özenli. Gülümsemeniz daha geniş. “Gerçekten vizyonunuz çok farklı.” “Bu konuda sizin yaklaşımınızı çok değerli buluyorum.” “Böyle bir liderle çalışmak gerçekten büyük şans.” Çıkıyorsunuz odadan. Kapı kapanıyor. Ve aynı insan yeniden eski hâline dönüyor. “Gördün mü? Yine ne saçmaladı.” Tebrikler. Oyununuz oldukça başarılı. Fakat bu tiyatronun en çirkin hâli, güç karşısında ortaya çıkıyor. Çünkü bazı insanlar astlarına karşı insan, üstlerine karşı ise hayranlık duyacak kadar başarılı birer oyuncuya dönüşüyorlar. Yöneticinin söylediği her şey komik. Yöneticinin yaptığı her şey mükemmel. Yöneticinin esprisi vasat bile olsa kahkaha hazır. Yöneticinin fikri kötü bile olsa baş sallamak hazır. Yöneticinin hatası varsa “aslında çok doğru bir stratejiydi” demek hazır. Çünkü bazıları için kariyer, ne kadar iyi iş yaptığından çok ne kadar iyi oynadığıyla ilgili. Ve ne yazık ki bazı kurumlarda en hızlı yükselenler, en yetenekliler değil; rolünü en iyi oynayanlar oluyor. Bir de şu var: İnsanlar dürüst insanları sevdiğini söyler. “Ben açık sözlü insanları severim.” “Bana doğruları söyleyin.” “Kimse arkamdan konuşmasın, yüzüme söylesin.” Ne güzel cümleler bunlar. Ama gerçekten öyle mi? Gerçekten biri karşınıza geçip: “Bence bu yaptığınız yanlış.” dediğinde hoşunuza gidiyor mu? “Bu terfiyi hak ettiğinizi düşünmüyorum.” dediğinde? “Toplantıda söylediğiniz şey bana samimi gelmedi.” dediğinde? “Bana gülümseyerek söylediklerinizle arkamdan söyledikleriniz arasında ciddi bir fark var.” dediğinde? İşte burada bütün o dürüstlük nutukları bir anda buharlaşıyor. Çünkü çoğumuz gerçeği değil, gerçeğin bize zarar vermeyen hâlini istiyoruz. İnsanlar doğruluk istemiyor. Çoğu zaman sadece incitilmeyecekleri bir doğruluk istiyorlar. Ama burada bir ayrım yapmak gerekiyor. Her düşündüğümüzü söylemek dürüstlük değildir. İnsanların yüzüne aklımıza gelen her şeyi söylemek cesaret değildir. Kırmak, küçümsemek, hakaret etmek ya da düşüncesizce konuşmak “ben dürüstüm” diyerek meşrulaştırılamaz. Gerçek dürüstlük başka bir şeydir. Söylediğinle hissettiğin arasındaki mesafeyi azaltmaktır. Sevmiyorsan sevmiyorsundur. Hayran değilsen hayran değilsindir. Bir başarıyı gerçekten takdir ediyorsan söylersin. Etmiyorsan sırf ortam öyle gerektiriyor diye sahte bir alkış üretmezsin. Bir insanın yaptığı işi beğenmiyorsan bunu aşağılamadan söyleyebilirsin. Birinin terfisine seviniyorsan kutlarsın. Sevinmiyorsan da yüzüne yapışmış plastik bir tebessümle “çok sevindim” demek zorunda değilsindir. Bazen sadece: “Senin adına hayırlı olsun.” dersin. Ve geçersin. Bu bile çoğu zaman yeterlidir. Peki ya bu oyunu oynamayı reddeden insan? İşte asıl mesele burada. Herkesin tiyatro yaptığı bir dünyada gerçek olmak nasıl bir duygudur? Muhtemelen biraz yalnızlık. Biraz yabancılık. Biraz da bedel. Çünkü sahnede herkes aynı repliği söylerken sen metnin dışına çıkarsan, oyuncular sana dönüp bakar. “Bu neden böyle konuşuyor?” “Biraz daha diplomatik olsa.” “Çok açık sözlü.” “İnsanlarla iletişimi zayıf.” “Takım oyuncusu değil.” “Biraz politik davranmayı öğrenmesi lazım.” derler. Aslında çoğu zaman söyledikleri şudur: “Bizim oyunumuzu bozuyor.” Çünkü gerçek bir insan, sahte insanların oluşturduğu düzen için tehlikelidir. Bir insan gerçekten ne hissediyorsa onu taşıdığında, diğerlerinin maskeleri görünür hâle gelir. Ve maskeli insanlar, maskesiz birinden rahatsız olurlar. Belki de bu yüzden bazı insanlara tiyatro eğitimi vermek gerekmiyor. Onlar zaten yıllardır sahnedeler. Hatta belki profesyonel oyuncu bile olabilirler. Bir gün bir tiyatro yönetmeni gelip onlara şöyle dese şaşırmam: “Size bir rol vermek istiyoruz.” “Neden?” “Çünkü çok güzel oynuyorsunuz.” “Neyi?” “Nefret ettiğiniz insanı seviyormuş gibi yapmayı. Kıskandığınız insanı içtenlikle kutluyormuş gibi görünmeyi. Arkasından söylediğiniz şeylerin tam tersini yüzüne söylemeyi. Üstünüz olan insanların yanında kişiliğinizi değiştirmeyi. Güçlü gördüğünüz insanlara hayranlık göstermeyi. Güçsüz gördüğünüz insanlara tepeden bakmayı. İçinizden gelmeyen bir tebessümü saatlerce yüzünüzde tutmayı. Ve bütün bunları yaparken kendinizi hâlâ iyi bir insan zannetmeyi.” İnsan susar. Sonra sorar: “Peki bu oyunun sonunda ne olacak?” Yönetmen cevap verir: “Hiçbir şey. Sahne kapanacak. Işıklar sönecek. Herkes evine gidecek. Ve siz aynanın karşısında yüzünüzde hangi ifadenin size ait olduğunu anlamaya çalışacaksınız.” Belki de en büyük tehlike başkalarına yalan söylemek değil. Kendi rolüne inanmaya başlamaktır. Çünkü insan bir süre sonra oynadığı karakterle kendisini birbirinden ayıramaz. İş yerinde gülümsediği için gerçekten mutlu olduğunu sanır. Birini tebrik ettiği için gerçekten sevdiğini düşünür. Yöneticisine hayranlık gösterdiği için gerçekten hayran olduğunu zanneder. Herkese “çok değerlisin” dediği için gerçekten insanlara değer verdiğini düşünür. Sonra bir gün yalnız kaldığında içinden başka bir ses yükselir: “Hayır. Sen bunların hiçbirini hissetmedin.” İşte o ses tehlikelidir. Çünkü insanın yıllardır kurduğu dekoru yıkar. Belki de gerçek özgürlük, her düşündüğünü söylemek değildir. Belki gerçek özgürlük, söylemek zorunda olmadığın hiçbir şeyi söylememektir. Sahte bir tebessüm yerine sessizlik. Yapmacık bir övgü yerine ölçülü bir nezaket. Zoraki bir hayranlık yerine mesafe. İçinden gelmeyen “tebrik ederim” yerine yalnızca “hayırlı olsun.” Ve bazen bütün kurumsal dünyanın senden beklediği o büyük, parlak, yapışkan gülümseme yerine sıradan bir insan yüzü. Belki de yeterlidir. Çünkü insanın yüzünde taşıdığı en güzel ifade, başkalarını memnun etmek için ürettiği ifade değildir. Kendisine ait olandır. O yüzden... Terfiniz için sizi tebrik ederim. Büyük satışınız için sizi kutlarım. Başarılı projeniz için sizi alkışlarım. Ama asıl tebrik edilmesi gerekenler başka. Bütün bunları söylerken gerçekten hissedenler. Sevmediği hâlde seviyor gibi yapmayanlar. Kıskandığında bunu kendisine itiraf edebilenler. Birinin başarısını kendi başarısızlığı gibi görmeyenler. Güç karşısında küçülmeyenler. Güçsüz karşısında büyümeyenler. Ve en önemlisi... Sahne kapandığında da aynı insan olarak kalabilenler. Diğerlerine gelince: Tebrikler! Çok güzel oynadınız

Tebrikler! Çok güzel oynadınız.

Popüler Yazılar

  • Duygularını kaybeden bir coğrafyanın hikâyesi

    Duygularını kaybeden bir coğrafyanın hikâyesi

    536 paylaş
    Paylaş 214 Tweet 134
  • Müdahale Etmek ve Akışta Kalmak

    535 paylaş
    Paylaş 214 Tweet 134
  • Sen gidince eksilen kimdi?

    532 paylaş
    Paylaş 213 Tweet 133
  • Sonsuzluk ve Hiç’lik

    532 paylaş
    Paylaş 213 Tweet 133
  • Travmalardan özgürleşmek isteyen insan çocuğu

    531 paylaş
    Paylaş 212 Tweet 133
Sosyolojik Bakış - Murat Tali

İnsanı, ilişkileri ve toplumu; benlik, duygular, davranışlar ve iletişim üzerinden sorgulayan özgün bir düşünce ve gözlem alanı.

Hakkımda

  • Hakkımda
  • Kitaplarım
  • Bana Ulaşın

Veri Gizliliği

  • Çerez Politikası
  • Gizlilik Politikası
  • Aydınlatma Metni

Copyright © 2026 | Murat Tali  | Tüm hakları Saklıdır | Kaynak gösterilerek kullanılabilir

Facebook-f Instagram Linkedin

Welcome Back!

OR

Login to your account below

Forgotten Password?

Retrieve your password

Please enter your username or email address to reset your password.

Log In
No Result
Tüm Sonuçları Görüntüle
  • Ana Sayfa
  • Kitaplarım
  • Hakkımda
  • Bana Ulaşın

Copyright © 2026 | Murat Tali | Tüm hakları Saklıdır | Kaynak gösterilerek kullanılabilir